Andrea Wijnstok: “Mijn persoonlijke vakantievraagstuk..”

“Ik kom vaak in de Església de Santa Gertrudis. Een kerkje uit het eind van de 18e-eeuw, in het hart van het Spaanse eiland Ibiza gelegen. Zo ook deze zomer.” Dat vertelt Andrea Wijnstok. Ze is diaconaal werker in de Ontmoetingskerk in Schalkwijk. Ook dit keer heeft ze daar weer een kaarsje aangestoken. “Voor mensen die ik liefheb, voor mensen die het moeilijk hebben en voor hen die ik in mijn werk heb mogen ontmoeten. Het is een eenvoudige handeling, maar juist in de stilte van zo’n kerk voel ik hoe verhalen, zorgen en herinneringen met ons meereizen, ook tijdens de zomer.”

De zomer wordt vaak gezien als een tijd van rust en ontspanning. “Voor velen is dat ook zo. Tegelijk weet ik uit het diaconale werk, en het dagelijks leven dat niet iedereen de zomermaanden als licht en zorgeloos ervaart. Zorgen om gezondheid, geld, eenzaamheid of verlies gaan niet op vakantie. Juist daarom blijft de vraag naar aandacht en verbondenheid bestaan.

In ons leven ontmoeten we mensen op momenten in hun leven. Gezellige, boeiende en ook kwetsbare momenten. We proberen te luisteren, te ondersteunen en waar mogelijk een stukje mee te lopen. Toch roept het soms ook vragen op. Waarom blijven zoveel mensen tussen wal en schip vallen? Waarom is hulp steeds opnieuw nodig? En wat zegt dat over de samenleving waarin wij leven? Precies daar ligt mijn persoonlijke vakantievraagstuk.

Die vragen verdwijnen niet wanneer we een boodschappentas uitdelen, een gesprek voeren of een noodsituatie helpen opvangen. Misschien is dat ook niet de bedoeling. Diaconie gaat immers niet alleen over barmhartigheid, maar ook over gerechtigheid. Niet alleen over het verlichten van nood, maar ook over het blijven zoeken naar de oorzaken ervan. Als we de oorzaken signaleren, is het onze morele plicht hier ons over uit te spreken en zorgen te delen.

Maar als dan het zonlicht door de ramen van dit kleine kerkje valt, denk ik aan de mensen die ik het afgelopen jaar heb ontmoet. Sommigen dragen zorgen die nauwelijks zichtbaar zijn voor de buitenwereld. Anderen tonen veerkracht die mij telkens opnieuw raakt. Zij herinneren mij eraan dat ieder mens meer is dan zijn problemen en dat echte ontmoeting begint met aandacht.

Misschien biedt de zomer ons allemaal de gelegenheid om iets langzamer te leven en beter te kijken. Naar de mensen om ons heen, naar de wereld waarin we leven en naar de rol die wij daarin spelen. Niet omdat wij alle antwoorden hebben, maar omdat een open hart, een luisterend oor en een klein gebaar van medemenselijkheid soms meer betekenen dan we beseffen.

Vanuit dit kleine kerkje hoop ik dan dat velen deze zomer ruimte ervaren voor – uiteraard rust – maar vooral ook voor ontmoeting en nieuwe aandacht voor wat werkelijk van waarde is.”