Talitha Nawijn: “Jezus zegt gewoon: Ik moet bij jou zijn.”

Talitha Nawijn is zelfstandig muzikant. In de jaren 90 wint deze muzikale duizendpoot de eerste prijs in een talentenjacht van de EO. Ze richt een zanggroep op. Daarna volgt grotere bekendheid met de Ronduit Praiseband en als zangleider bij de Opwekkingband. Ook is ze bij verschillende gospelproducties betrokken en nam ze een aantal cd’s op. Verder is ze koordirigent en heeft ze een eigen zanglespraktijk.

Maar in 2019 gaat ze een nieuw avontuur aan. Na een presentatiecursus gingen haar fantasieën helemaal los. Aangemoedigd dat ze hiervoor talent heeft, belandt ze bij de seculiere Storytelling Academy. Deze stap resulteert uiteindelijk in haar eerste kleinkunstprogramma: Onder mijn huid. Wat gebeurt er als je Bijbelse verhalen niet alleen leest, maar ze werkelijk van binnenuit beleeft? Talitha kruipt in de huid van Bijbelse personages en nodigt daarmee haar publiek uit om ook in de schoenen te staan van mensen uit de Bijbel.

“Met verhalen, liederen, humor en verbeeldingskracht breng ik de oude verhalen dichterbij. Niet met je hoofd, maar met je hart, want het draait allemaal om de ontmoeting.
Ik vind het verhaal van Zacheüs eigenlijk het mooist. Dat raakt me al mijn hele leven. Hij heeft een grote rol gespeeld in mijn eigen geloofsreis. Ik groeide op met Bijbelverhalen en een gelovige moeder, maar de kerk vond ik als kind vooral saai. Later verdween God naar de achtergrond. Ik dacht dat God op een andere planeet verder gegaan was. Ik kon Hem niet meer ontdekken, niet meer proeven.
Als tiener kwam ik opnieuw in aanraking met geloof via deur-aan-deur evangelisatie. Maar dat bleek voor mij niet de juiste kerk te zijn. Kunst werd daar niet aangemoedigd. En er waren strakke denkbeelden waar ik niet van opbloeide. Maar ik bleef wel nieuwsgierig naar God.

Niet veel later kwam ik in een pinkstergemeente terecht, waar ik een concert van Elly en Rikkert bezocht. Ze zongen het lied ‘Hé Zacheüs, kom uit die boom’. En ik dacht: dat ben ik. Ik zit daar in die boom, nieuwsgierig, klein, niet gezien. Dat moment raakte me diep. Dan staat Jezus ineens onder die boom en zegt: ‘Ik moet bij jou zijn.’ Hij vraagt niet of het uitkomt. Hij zegt gewoon: Ik moet bij jou zijn. Dat is voor mij zo wezenlijk geweest.

De Bijbel is geen roman, het is vaak droge stof. Maar als je je voorstelt hoe het geweest kan zijn, groeit je beeld van Gods liefde en genade. Ik gebruik mijn verbeeldingskracht om de verhalen open te breken. Voor de pauze stel ik het publiek ook altijd een vraag: als je één dag iemand uit de Bijbel zou mogen zijn, wie zou je dan kiezen? Je krijgt dan prachtige en heel menselijke reacties.
Humor speelt ook een belangrijke rol in mijn programma. Het is een prachtige drempel om je hart te openen. Ik vind God zelf ook heel humoristisch.”

In het programma dansen en zingen mensen mee. Het publiek wordt er actief bij betrokken. “Bij elk nieuw verhaal houd ik een paar schoenen omhoog en stel ik de vraag: van wie zouden deze schoenen kunnen zijn? Op die manier nodig ik de mensen uit om zich te verplaatsen in de Bijbelse figuur die op dat moment centraal staat. Ze lopen dan als het ware met hem of haar mee.

Alle verhalen zijn ontmoetingen. Dat is de duidelijke rode draad. Sommige van die ontmoetingen zijn bekend en vertrouwd, andere zijn minder vaak belicht en juist daardoor indringend. Die kwetsbaarheid vind ik essentieel. Als er hoop is voor hen, dan is er ook hoop voor mij. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die het allemaal voor elkaar heeft.”

De muziek vormt de ruggengraat van het programma. “Sommige liederen schreef ik speciaal bij de personages, andere bestonden al en kregen later hun plek. Het slotlied is Zullen we ruilen van Herman Boon. Dan sta ik in de sandalen van Jezus en vraag ik het publiek: wat zou jij willen ruilen als je tegenover Hem stond? Wat geef je aan Hem en wat zou je terug willen ontvangen? Dat levert vaak intense reacties op. Je merkt dat mensen daar dan echt even bij stilstaan.

Uiteindelijk hoop ik dat mensen hoop door de ontmoeting meenemen. Niet dat je alles snapt met je hoofd, maar dat je iets ervaart. Dat je ontdekt dat je niet alles zelf hoeft te doen.”