Sasha & Sapir: “In Gaza beseften we dat God er is.”

Sasha en Sapir zaten beiden na de Hamas-aanval als gijzelaar in Gaza vast. Ze keerden niet als gebroken mensen terug, integendeel. Beiden maakten ze een belangrijke verandering door. Hun aangrijpende verhaal is een verhaal van angst, overlevingsdrang en de kracht van geloof.

Zijn gevangenschap geeft Sasha alle tijd om na te denken over zijn leven. “Ik had een mooie baan, een goed salaris en een leuke vriendin. Maar toch was ik niet gelukkig. Waarom? Wat had ik tot nu toe met mijn leven gedaan? Wat was goed en wat niet? Een van de dingen die niet goed waren, was dat ik niet in God geloofde. Er was geen enkele plaats voor Hem in mijn leven. En juist in Gaza kwam ik tot het besef dat Hij er is. Ik kon bidden en dat gaf me kracht. Misschien heeft God me juist daarom wel in die situatie gebracht. In elk geval liet 7 oktober mij zien dat we geen controle over ons leven hebben. Er waren daarna zoveel momenten dat ik voor mijn leven vreesde. En iedere keer als de terroristen mij toch in leven lieten, dacht ik: waarom? Als ik nu terugkijk op die bijna 500 dagen in Gaza, kan ik wel zeggen dat er veel bijzondere dingen zijn gebeurd, hoewel ik dat daar nog niet zo zag.” Na zijn vrijlating bezocht Sasha voor het eerst van zijn leven op sabbat een synagoge om er te bidden.

Ook zijn vriendin Sapir vindt tijdens haar gevangenschap in Gaza steun bij God. Een half jaar voor de aanval werd ze angstig, bang dat ze snel zou sterven of door een erge ziekte zou worden getroffen. “Voor het eerst in mijn leven begon ik te bidden, want ik dacht: alleen God kan mij helpen. Maar ik had geen idee wat te bidden. Ook orthodox-Joodse vrouwen met wie ik samenwerkte, konden mij niet helpen. Tot ik op een dag op Instagram las: als je Psalm 27 dertig dagen lang elke dag bidt, zul je gelukkig zijn en zullen er wonderen gebeuren. Dat heb ik gedaan en de dertigste dag was 7 oktober. Wat me opviel was dat het in het gebed niet om genezing gaat, maar om oorlog. ‘God, red me van mijn vijanden. En in het Hebreeuws komt daar in vers 12 het woord ‘Hamas’ in voor. Tijdens die gebedsperiode dacht ik: van welke oorlog moet ik bevrijd worden, maar op 7 oktober snapte ik dat. Bij die aanval bad ik opnieuw deze psalm en diep in mij voelde ik vrede. En op elke plek waar ik in Gaza naar toe werd gebracht, bad ik dit gebed. En het voelde als van God. Ik wist hoe ik de kracht van God moest gebruiken om mezelf te beschermen en andere gevangenen te helpen. Een van de terroristen zei zelfs: ‘Je bent mijn vijand, ik haat je, maar als jij hier bent is deze plek vol licht. Nadat ik vrijgelaten was, stelde ik me opnieuw de vraag: Waarom heeft God me teruggestuurd? Om dit verhaal te kunnen vertellen. Ik leef nu met God en houd de sabbat. Dat heb ik Hem beloofd toen ik in Gaza werd vastgehouden.”