Het leven van Victor Verhulst en Caroliene Meijndert – twee actieve jonge dertigers, pas getrouwd en net een huis gekocht – komt plotseling tot stilstand als Victor een scooterongeluk krijgt. Na een feestje met vrienden en collega’s komt Victor op weg naar huis lelijk ten val door het verkeerd inschatten van de rand tussen fietspad en stoep. Hij valt hard op zijn achterhoofd en raakt buiten bewustzijn. Na ongeveer tien minuten wordt hij opgemerkt door een passerende taxichauffeur. Deze belt met behulp van een paar jongeren 112. Victor: “Als de taxichauffeur mij niet had zien liggen was ik waarschijnlijk nooit meer wakker geworden.”

Twee ambulances en een traumahelikopter arriveren. Victor heeft meerdere scheuren in zijn schedel en een schedelbasisbreuk. Omdat hij veel bloed heeft verloren wordt hij door de trauma-arts in slaap gebracht en naar het VU in Amsterdam vervoerd. Hij heeft geen fatale bloedingen die de hersenstam kunnen beknellen, maar wel kneuzingen en bloedingen in het voorste deel van zijn hersenen. Deze hersenregio is betrokken bij het maken van beslissingen, uitvoeren van taken en herkennen en uiten van emoties. Schade aan dit gebied kan tijdelijk of blijvend je karakter en gedrag veranderen.

Caroliene, die met vakantie is., wordt gewaarschuwd, net als zijn ouders, broer en schoonzus. Omdat ook nog blijkt dat Victor corona heeft, ligt hij in quarantaine op de IC en mag maar beperkt bezoek ontvangen. Tot grote opluchting van Caroliene herkent Victor haar de volgende dag. Dit geeft haar hoop dat het hoe dan ook wel weer goed zal komen.

Na een paar dagen verhuist Victor naar de afdeling neurologie, maar nog wel in quarantaine. Zijn gedrag is door de beschadigingen erg verstrooid, zelf realiseert hij zich dit niet. Tien dagen later mag hij uit quarantaine naar een zaal en is zijn gedrag verbeterd. Zijn evenwicht is hersteld en kan hij weer vast voedsel verdragen. Na drie weken ziekenhuis denkt Victor beter te zijn en wil weer aan het werk. Hij reageert dan ook boos als zijn vader vertelt dat hij terecht kan bij een heel goede revalidatiekliniek voor jonge mensen met een hersenletsel in Woerden. Victor zegt daar achteraf ontzettend blij en dankbaar voor te zijn. Door uitleg met behulp van de CT-scans, gemaakt na zijn ongeluk, kon hij de bloedingen zien. Op zijn vraag of die bloedingen er nog zijn, is het antwoord: nee Victor, die zijn weg, anders hadden wij nu niet met elkaar kunnen praten. Dan begint Victor zich pas te realiseren wat er met hem aan de hand is en gaat hij de hele revalidatie een stuk serieuzer nemen. Hij krijgt vijf uur per dag therapie door verschillende deskundigen en slaapt ’s nachts in het ziekenhuis aan de overkant van de straat.

Na een week mag hij met Kerst naar huis. Door zijn afwijkende gedrag ontstaan er spanningen tussen Caroliene en hem. Dit neemt hij mee naar de kliniek om aan te werken. Ook hebben ze samen gesprekken met een GGZ-psychologe en krijgen ze handvatten voor de omgang met elkaar. Ze leren hoe te handelen bij conflicten, frustraties en boosheid. Ook leren ze elkaar zo beter te begrijpen en leren ze hoe ze in nieuwe situaties kunnen handelen. De therapie van Victor is ook voor Caroliene een nieuw terrein, waar ze mee moet leren omgaan. Er zijn specifieke dingen kapot gegaan in de hersenen van Victor, zoals het ervaren en herkennen van emoties.

Als het moment van definitief ontslag aanbreekt, is de arts zo tevreden met de vooruitgang dat hij ‘ontslaan’ een negatief woord vindt en het ‘een promotie’ noemt. En zo wordt op 25 maart 2022 afscheid genomen van Victor. Compleet met een baret, speeches, taart en ballonnen en omringt door al zijn behandelaars. Het stel heeft alle aandacht als een warm bad ervaren. Ook voor Caroliene was er steeds van alle hulpverleners persoonlijke aandacht.

De zondag na het ongeluk werd er in de kerk, waar ze relatief nieuw waren, spontaan een bidstond georganiseerd. Ook in andere kerken werd er voor hen gebeden. Caroliene: “Dat heeft me veel kracht gegeven en zorgde dat ik me gedragen voelde. In de periode daarna was er ook veel aandacht en medeleven. Er werd voor me gekookt, we hebben heel veel kaarten en cadeautjes voor Victor ontvangen. In de overdrachtsbrief van het ziekenhuis naar het Daan Theeuwes Centrum stond dat er ernstig restletsel te verwachten was: met andere woorden dat hij niet meer de ‘oude Victor’ zou worden. Maar Victor is echt weer de oude geworden. Ik ben niet ingestort met alle touwtjes die we hadden lopen met de verhuizing, de verbouwing van het huis en mijn nieuwe baan die ik moest opstarten, en de man, met wie ik net getrouwd was, in het ziekenhuis. Het is allemaal goed gegaan. Dat is geen kracht die je uit jezelf haalt, dat geloof ik niet. Die heb ik ontvangen door alle gebeden heen.”

Victor: “Opeens mocht ik weg uit de revalidatiekliniek. Als er nog problemen zijn kan ik bellen met de revalidatie-casemanager. En er staat nog één afspraak gepland om te kijken hoe het gaat.” Het voelde voor Victor alsof hij een tweede kans van leven had gekregen. En hij ging erover piekeren wat zijn nieuwe levensdoel moest zijn. Gesprekken met de ziekenhuispastor hielpen hem daarbij. Toen zij hoorden dat hij christen was en lid van de Pelgrimkerk, kreeg hij als huiswerk Psalm 121 te lezen.

Victor: “Deze psalm gaat over pelgrims die onderweg zijn, ze zijn eigenlijk een beetje wanhopig. Ze willen naar Jeruzalem, maar zien letterlijk beren en struikrovers op de weg; geen veilige tocht dus. In die psalm worden ze gekalmeerd, je staat er niet alleen voor. Je gaat samen naar het einddoel toe. God is met je. Dat heeft mijzelf erg gekalmeerd.’’
De pastor raadde hem aan zich te focussen op de weg er naar toe en niet op het einddoel. Doe wat je leuk vindt, doe waar je goed in bent, waar je talenten liggen. En er zal vanzelf licht voor je in de tunnel gaan schijnen. Dat bracht Victor rust.

Victor: “De dominee van onze kerk heeft een dankdienst gehouden, waarin ik mijn verhaal mocht vertellen. Wat ik graag wilde delen is dat we er als christenen niet alleen voor staan. Dit is zo’n mooie geruststelling als je zelf voor een uitdaging staat. Dit wilde ik graag delen met de andere ‘pelgrims’ uit onze kerk.”

Inmiddels mag Victor van de artsen weer drie ochtenden in de week aan het werk. Na een periode van drie weken wordt bekeken wat er verder mogelijk is. Victor is blij met alle steun en medewerking van zijn werkgever. En hij kijkt ernaar uit weer volledig aan het werk te kunnen.

Caroliene: “Het gaat heel goed nu, we hebben ons leven weer op de rit gekregen. Je wordt er klein van als je je zo duidelijk gehoord voelt. Terugkijkend zie ik nog sterker wat God ons allemaal gegeven heeft. Onze relatie is er sterker door geworden.”

Victor: “Met de kinderen van de jeugdclubs brachten we een bezoek aan het Corrie ten Boomhuis. Men vertelde daar dat Corrie veel op reis was en altijd een kussensloop met borduurwerk erop bij zich had. Ze liet dan zien dat de achterkant ervan een warboel van draadjes was, maar als het borduurwerk af is en je het omdraait, zie je pas hoe mooi het borduurwerk is geworden. Zo zien ook wij achteraf hoe God gewerkt heeft.”